(Pieśń nad Pieśniami)



Nie płoszcie jej,nie rozbudzajcie tej miłości

póki nie zechce sama

nie płoszcie jej nie rozbudzajcie tej miłości

póki nie zechce



O, jakże piękna jesteś ukochana moja

o, jakże piękna

oczy twoje jak gołębice za twoją zasłoną

o, jakże piękna jesteś ukochana moja

o, jakże piękna

usta twoje – miodu pełne lilie

a skóra twa wonna…



Jak woń jaśminu

jak cynamonu woń

jak mandragory woń

twoja miłość



Nie płoszcie jej, nie rozbudzajcie tej miłości

póki nie zechce sama

nie płoszcie jej nie rozbudzajcie tej miłości

póki nie zechce



O, jakże piękna jesteś ukochana moja

i nie ma w tobie skazy

z Libanu przyjdź Oblubienico

ze szczytu Hermonu i Seniru

o, jakże piękna jest, wierna i niezmienna

i nic nie ugasi jej ognia

jak śmierć mocna jest miłość twoja



jak woń jaśminu…
























Za dzień… po nocy dzień

Za cień… za twój łagodny cień

Ty wiesz - nie umiem słów

A – co chcesz – mogę powiedzieć dzisiaj

Bo ty otwierasz mnie, jak nikt

Oswoiłaś mnie…

Więc dziś dziękuję ci

Za sens,

który dodałaś do mnie

za noce i dni

dziękuję

bardzo