(Pieśń nad Pieśniami)



Nie płoszcie jej,nie rozbudzajcie tej miłości

póki nie zechce sama

nie płoszcie jej nie rozbudzajcie tej miłości

póki nie zechce



O, jakże piękna jesteś ukochana moja

o, jakże piękna

oczy twoje jak gołębice za twoją zasłoną

o, jakże piękna jesteś ukochana moja

o, jakże piękna

usta twoje – miodu pełne lilie

a skóra twa wonna…



Jak woń jaśminu

jak cynamonu woń

jak mandragory woń

twoja miłość



Nie płoszcie jej, nie rozbudzajcie tej miłości

póki nie zechce sama

nie płoszcie jej nie rozbudzajcie tej miłości

póki nie zechce



O, jakże piękna jesteś ukochana moja

i nie ma w tobie skazy

z Libanu przyjdź Oblubienico

ze szczytu Hermonu i Seniru

o, jakże piękna jest, wierna i niezmienna

i nic nie ugasi jej ognia

jak śmierć mocna jest miłość twoja



jak woń jaśminu…
























Raduj się świecie – przyszedł Pan

Niech chwały zabrzmi pieśń

Niech każde serce Mu zrobi miejsce

Niech śpiewa wszelki twór, niech śpiewa wszelki twór

Niechaj niebo i cała ziemia chwalą Go



Bóg sprawiedliwy pełen łask

Objawił miłość swą

Dał światu Syna swego, świętego jedynego

Niech śpiewa wszelki twór, niech śpiewa wszelki twór

Niechaj niebo i cała ziemia chwalą Go



Niech śpiewa wszelki twór

Niech niebo i ziemia chwalą dziś Go