(Pieśń nad Pieśniami)



Nie płoszcie jej,nie rozbudzajcie tej miłości

póki nie zechce sama

nie płoszcie jej nie rozbudzajcie tej miłości

póki nie zechce



O, jakże piękna jesteś ukochana moja

o, jakże piękna

oczy twoje jak gołębice za twoją zasłoną

o, jakże piękna jesteś ukochana moja

o, jakże piękna

usta twoje – miodu pełne lilie

a skóra twa wonna…



Jak woń jaśminu

jak cynamonu woń

jak mandragory woń

twoja miłość



Nie płoszcie jej, nie rozbudzajcie tej miłości

póki nie zechce sama

nie płoszcie jej nie rozbudzajcie tej miłości

póki nie zechce



O, jakże piękna jesteś ukochana moja

i nie ma w tobie skazy

z Libanu przyjdź Oblubienico

ze szczytu Hermonu i Seniru

o, jakże piękna jest, wierna i niezmienna

i nic nie ugasi jej ognia

jak śmierć mocna jest miłość twoja



jak woń jaśminu…
























Dobrze wiesz, że tak jest

żyjesz marzeniami, które wciąż

nie spełniają się

znowu coś przygniata cię

z wielkim trudem stawiasz pierwszy krok

masz tego dość…



Chciałbyś z lotu ptaka widzieć świat

chciałbyś poszybować

bliżej nieba być



Czekaj na wiatr

w górę niech uniesie cię

nie musisz się bać

kiedy skrzydła wiary masz

czekaj na wiatr

gdy poczujesz powiew ten

wystarczy

twój jeden krok

wieje wiatr dokąd chce

słychać jego szum, lecz nie wiesz skąd

i dokąd idzie

nowych znów nabierasz sił

bez zmęczenia daleko możesz iść

gdy czekasz na wiatr

możesz z lotu ptaka widzieć świat

możesz poszybować…